آن‌ها لحظه‌شماری می‌کنند برای رسیدن به موکب‌هایی که قرار است مأمن و ملجأ زائران خسته، بیمار و رنج‌کشیده مسیر اربعین باشند.

پزشکان، پرستاران، بهیاران و دیگر اعضای کادر درمان، از جوان پرانرژی تا پیر مجرب، همگی بی‌وقفه و بی‌چشمداشت آمده‌اند تا مرهمی باشند بر زخم‌های تن و جان عاشقان حسین(ع). در این راه، خستگی را به هیچ می‌گیرند؛ گرما را تاب می‌آورند؛ دل به دلی می‌سپارند که به نام حسین می‌تپد. اینجا صحبت از یک مأموریت ساده درمانی نیست؛ اینجا رسالت است، رسالتِ عشق و فداکاری.

در مسیر طولانی و پررنج پیاده‌روی اربعین، جایی که پاها تاول می‌زنند، زانوها می‌لرزند و گام‌ها سست می‌شوند، همین خادمان درمانی‌اند که با لبخندی مهربان، دستی بر شانه زائر می‌گذارند و می‌گویند: «نگران نباش، ما اینجاییم». بیماری که دچار عارضه قلبی شده، زائری که فشار خون بالا دارد، یا آن‌که ناگهان زمین‌گیر شده، همه زیر چتر حمایت این خادمان بی‌ادعا قرار می‌گیرند.

این موکب فقط محل درمان نیست؛ سنگری است برای خدمت بی‌منت. نقطه‌ای است که عشق به حسین، در قالب خدمت به خلق، عینیت پیدا می‌کند. بی‌شک حضور این کادر فداکار، امنیت خاطر و آرامش قلبی برای زائران میلیونی اربعین به ارمغان خواهد آورد.

خادمان موکب درمانی شهید عراقی‌زاده، با قلب‌هایی روشن از نور ولایت، قدم در راهی گذاشته‌اند که پایانش وصال است؛ وصال به محبوبی به نام حسین(ع). و چه افتخاری بالاتر از این‌که در مسیر کربلا، دست زائری را بگیری، زخمش را ببندی، و آرامش را به دلش بازگردانی.